Silfion cieszył się ogromną popularnością dwa tysiące lat temu. Roślina miała pustą w środku łodygę, osiągała średnio 30 centymetrów wysokości i miała torebkę nasienną w kształcie serca. Grube korzenie były pokryte czarną korą.
W starożytności roślina ta miała różnorodne zastosowania. Według pism Soranusa z Efezu jej korzeń mieszano z winem i stosowano jako środek antykoncepcyjny. Jako lekarstwo silfion służył do wywoływania poronień. Jego nadmierne spożycie wywoływało jednak dolegliwości żołądkowe.
Rolnicy używali go jako przyprawy oraz dodatku poprawiającego jakość paszy dla zwierząt. Ludzie również jedli łodygi – pieczone, smażone lub gotowane. Korzenie spożywano na świeżo, maczane w occie. Służył jako środek konserwujący do soczewicy, zmiękczał baraninę, a jego suszony sok ścierano na tarce na różne potrawy. Podobno kwiaty cieszyły się nawet popularnością jako składnik perfum.
W tamtych czasach stał się jednym z najcenniejszych towarów handlowych. Cyrena w dzisiejszej Libii była najbogatszym miastem Afryki dzięki monopolowi na silfion. Grecy otrzymywali go w daninie od plemion libijskich i uwieczniali na swoich monetach.
Klimat i chciwość
Archeolog Thomas J. Derrick z Macquarie University publikuje artykuł, w którym składa wszystkie elementy układanki. Na akademicko-dziennikarskim portalu The Conversation wyjaśnia, co doprowadziło do zniknięcia tak popularnej rośliny z powierzchni Ziemi. Silfion rósł wyłącznie w Cyrenajce – wąskim pasie na północnym wybrzeżu Afryki, gdzie w tamtych czasach spadało do 850 milimetrów deszczu rocznie. Zmiany klimatu i pustynnienie na północnym wybrzeżu Afryki sprawiły, że rośliny nie miały dokąd się przenieść.
Czynnik ludzki jeszcze bardziej przyspieszył ten proces, jak wynika z badań University of New Hampshire. Rzymscy właściciele ziemscy ogradzali pastwiska, aby zapobiec wyjadaniu całych zbiorów przez lokalne owce. Owce karmione silfionem dawały bowiem niezwykle drogie mięso. Miejscowi mieszkańcy niszczyli ogrodzenia, by podnieść wartość swoich stad. W miarę jak wartość silfionu rosła, przemytnicy prawdopodobnie zabierali całe plony wraz z korzeniami.
Roślina mogła rozmnażać się bezpłciowo poprzez korzenie, ale nasiona drugiego pokolenia były już nieprzewidywalne. Gdy system korzeniowy został całkowicie usunięty, silfion nie miał już żadnych szans na przetrwanie.
Nigdy więcej nieodnaleziony
W ciągu stu lat od rzymskiej aneksji regionu wokół Cyreny w 96 roku p.n.e. silfion całkowicie stamtąd zniknął. Brakuje też późniejszych dowodów archeologicznych: na dawnych stanowiskach regularnie znajduje się nasiona innych roślin, takich jak kolendra czy koper, ale silfionu – nigdy.
